Chyba każdy ma tam jakieś swoje wyobrażenia, na temat wyników naszej reprezentacji podczas EURO 2012. Na zewnątrz bardzo często deklarujemy sceptycyzm, cierpimy na chroniczne malkontenctwo, uwielbiamy się torturować wizjami z wielką klęską na pierwszym planie. Ale ponieważ w naszej polskiej naturze leży również irracjonalna wiara, i głębokie przekonanie, że potrafimy w kryzysowej sytuacji stanąć na wysokości zadania - nie mam wątpliwości, że nawet gdybyśmy nie wylosowali tak sprzyjających przeciwników, piłkarze i tak mogliby liczyć na falę entuzjazmu.

Bez złudzeń - drużynę mamy przeciętną, kropka. W dodatku jej trzon częściej stanowią ćwierć Polacy, nie władający naszym językiem, i prawdopodobnie nie potrafiący sensownie Polski nakreślić. Poza tym u nas piłka nożna stoi w cieniu rozgrywanych przez związkowych działaczy “misternych gier”. Chyba nie muszę tłumaczyć, że “te gry” nie mają nic wspólnego z TĄ GRĄ - piłką nożną najlepszych z najlepszych.

Lecz mam czasem okazje, jadąc do pracy, rzucić okiem na trening nastolatków na Orlikach. I oni oczywiście przywracają nadzieję na to, że kiedyś nasz narodowy zespół osiągnie fantastyczne sukcesy. Ale czy na EURO 2012? Czy w warunkach tak skrajnie niesprzyjających? Gdzie trudno nie oprzeć się wrażeniu, że magia futbolu nad Wisłą nic nie znaczy. Magia futbolu to rodzaj niedostępnej dla naszych zawodników, trenerów strefy, gdzie wstęp dla nich jest absolutnie wzbroniony.

Jak w takich warunkach definiować własne oczekiwania? Coraz trudniej mi to przychodzi. Organizuje się turnieje, żeby brać udział w walce o medale. Żeby wszystkich pokonać na własnym terytorium. Należy założyć, że pod wpływem niezwykłego splotu zdarzeń - w turnieju, który sami organizujemy - zajdziemy daleko. Grecja, Rosja i Czechy dają szansę na udany start, warto z niej skorzystać. Warto w obliczu miażdżącego realizmu, poczucia beznadziejności piłkarskiej rzeczywistości - podjąć trud i sprawić cud. Chciałabym żeby ta drużyna - jakkolwiek zła i kontrowersyjna - wspięła się na wyżyny, zrobiła coś romantycznego. Ewentualne zwycięstwa to będą dla wszystkich piękne wspomnienia. Tylko one po latach zostaną w naszych głowach w kontekście EURO 2012.

Stoję sobie z boczku, średnio zainteresowana śledzę losy piłkarskiej kadry Polski. Najnowszy news? Melikson z Wisły zagra dla nas. Cieszy mnie fakt, że przyzwoici piłkarze garną się do mojej reprezentacji. W przypadku Meliksona- najpradopodoniej przedłoży występy z zespole Izraelu- nad występy u Smudy. W czym problem? Dlaczego po raz kolejny takie deklaracje wywołują burzę?

Ja już się przyzwyczaiłam - wy nie? Takie historie wracają od wielu miesięcy jak bumerang. Non stop znajduje nasz stab szkoleniowy jakiegoś "Polaka", który z entuzjazmem odda swe serce biało-czerwonym barwom. Byłoby to nawet romantyczne - wzruszający akt oddania piłkarza, który mimo wychowywania się w innym kraju, wybiera wspaniałą Polskę! To mnie bardzo rozczula! Jak moglibyśmy odbierać prawo do występów w kadrze, tak oddanym (prawie)obywatelom!? Importujmy więcej i więcej ku chwale ojczyzny!

A że po EURO 2012, zdecyowana większość tych piłkarzy, opuści polskie szeregi? Tym lepiej! To będzie kolejny przykład ich oddania, bo ustąpią miejsca kolejnym, którzy zrobią odpowiedni użytek z biało-czerwonego trykotu.

Tak sobie ironizuję, ale nie mogę pozbyć się wrażenia, że polska reprezentacja stała się łakomym kąskiem dla wszelkiej maści karierowiczów. Oni wiedzą, że Smuda jest zdesperowany. Zegar tyka, a piłkarzy zdolnych obronić honor gospodarzy EURO 2012, jak nie było tak nie ma. Wszystkie zagraniczne pieski chętnie zatem szczekają, próbując dorwać się do kawałka mięsa. Szkoda, że ofiarą tego nieporozumienia jest coraz cieńsza więź pomiędzy kibicami a zespołem. Z kim mam się identyfikować?

Moja rezygnacja objawia się dobrowolnym wykluczeniem z tego widowiska. Przestało mi zależeć na emocjonowaniu się wynikami tej kadry. Melikson? Wszystko mi jedno. A czy nie ma nic gorszego i tragiczniejszego niż zobojętniały kibic?

Napisałam inny tekst - kilka akapitów. Moje wypociny, które właśnie czekały na publikację. Poprawiłam literówki, otworzyłam zakładkę w serwisie “Blox”. Potem zastanawiałam się nad tytułem. Ale czasem jest tak, że tytuł inspiruje do wniosków. I kiedy wpadło mi do głowy zdanie u góry, już wiedziałam, co trzeba napisać przed półfinałem ME siatkarzy, i po ćwierćfinale. Pierwotny wpis skasowałam, teraz klikam z serca.

Już tyle lat poświęciłam siatkówce. Do dziś na przykład wspominam ME siatkarek 2005. Graliśmy w półfinale z Rosją, pamiętacie? Bój był ekstremalny, trzymałam na rękach moją malutką, dwumiesięczną siostrzenicę. Z uszu mi parowało, ale cały kocioł skończył się wielkim sukcesem. Polki potem obroniły tytuł.

Dzisiaj oglądałam ćwierćfinał ze Słowacją, a moja już sześcioletnia siostrzenica, właśnie wróciła z przedszkola. Wyściskałam ją, wycałowałam i próbowałam zachęcić do wspólnego oglądanie - bezskutecznie. Wolała ubierać modelki, w jednym z programów komputerowych dla dzieci. Ona rośnie, zmienia się - zupełnie jak nasza siatkówka. W ciągu tych kilku lat, los siatkarek był różny. Teraz całą dyscyplinę napędzają sukcesy siatkarzy. Podobnie jak Polki w 2005, stoją przed szansą obrony mistrzowskiego tytułu. Nie mam co prawda takiej proroczej wizji jak dwa lata temu. Wtedy jeszcze przed imprezą czułam zwycięstwo, złoty medal.

Pod okiem Anastasiego drużyna rozkręca się powoli, stanowi zagadkę. Lśni w Lidze Światowej, potem zostaje storpedowana w Memoriale Wagnera, jedzie na ME i tam również dziwacznie się zachowuje. Czego się po nich spodziewać? Przed IO w Pekinie, albo przed ME w Rosji, mieliśmy jakąś jasność. Wicemistrzowie świata jechali wygrać kontynentalne rozgrywki - potem ponieśli klęskę. Do Pekinu ruszyli wzmocnieni udanym okresem przygotowawczym, w fazie grupowej spisywali się koncertowo, ale i tak przegrali w ćwierćfinale z Włochami. Wtedy spodziewaliśmy się krążka. Zawsze kiedy rzeczywistość naszych siatkarzy wydawała się jasna, równie jasna co możliwości, nie wychodziło.

Ten rok pod wodzą nowego trenera od początku jest w całości zagmatwany. Często nie nadążałam za trybem tych wszystkich powołań, zmian, debiutów. Kiedy byłam w Pradze na meczu z Niemcami, łapałam się na tym, że trochę już tej kadry nie znam. Porażka z Bułgarią, porażka ze Słowacją, wprowadziły jeszcze większą konsternację. Bałam się, że Oni przegrają albo z Czechami, albo w kolejnym starciu z Słowakami. Wyszło inaczej - chwała Bogu!

Paradoksalnie więc, im bardziej na tasza siatkarska drużyna nieprzenikniona, tym większa szansa na radość z ich postępów i gry. Wydaje mi się, że Włochom nie sprostają. Że to już za duży ciężar, ale to tylko moje prywatne obawy. Nie ściskam kciuków za zwycięstwo w sobotę. Ściskam kciuki za duchowy luz całej drużyny. W sporcie już tak jest, że same chęci nie wystarczą. Ani talent, ani trening, ani taktyka. W sporcie trzeba wznieść się ponad to wszystko, mieć farta, zachować jasność umysłu. Jeśli polskim siatkarzom takie cechy są dane, wynik przyjdzie sam.

Kilka lat temu, wyobraźnię polskiego kibica piłkarskiego, rozpalał Jerzy Dudek. Mniej więcej w tym samym czasie On miał jeszcze lat naście, a trenerzy dopiero przebąkiwali o jego wielkiej karierze w przyszłości. A ponieważ wyróżniał się na tle rówieśników wyraźnie, stał za nim ojciec - wybitny reprezentant Polski, żywa legenda rodzimego futbolu - opuścił Warszawę, by w Londynie, konkretnie Arsenalu, dalej rozwijać talent.

Jeszcze zdążyliśmy pokochać Boruca, później o nim zapomnieć. Zdążyliśmy desperacko oprzeć swe nadzieje na Łukaszu Fabiańskim, gdy nasz genialny nastolatek spokojnie sobie dorastał. Dzięki błyskawicznym postępom, doskonałym predyspozycjom psychicznym, czy wreszcie niesamowitym umiejętnościom - mając lat 21 jest opoką i rozebranego Arsenalu, i wciąż sklejanej reprezentacji Polski. Aż mnie korci żeby zapytać - czego jeszcze jest w stanie dokonać?

Wojciech Szczęsny już jest wielkim super star - w Polsce na pewno. Przecież jego twarz została wybrana przez Canal Plus do reklamowania oferty transmisji spotkań zagranicznych lig. Ponadto to jedyny reprezentant kraju, który gra w tak utytułowanym i znanym klubie, gra pierwsze skrzypce. To co on mówi, to co on robi wywiera na mnie ogromne wrażenie. Bo w parze z talentem, idzie jeszcze marketingowo-medialne obycie.

Szczęsny nie palnie głupiego zdania przed telewizyjnymi kamerami. Prędzej popisze się ciekawą anegdotką, albo trafioną uwagą. Twardo stąpa po ziemi, jakby futbol traktował z rezerwą a jednocześnie bardzo blisko. Dwudziestojedno latek bryluje - to fakt. Nie szuka marginesu błędu, nie tłumaczy się brakiem doświadczenia, na boisku i poza nim odwołuje się wyłącznie do własnego JA. Owo jest tak silne, zbilansowane, kompetentne, że ten młody facet wytrzymuje więcej, więcej może zrobić.

Możnaby Szczęsnego wystawić za witryną, i na jego przykładzie udowadniać, że wszystkie ograniczenia narzucamy sobie sami. Że one nie mają zbyt wiele wspólnego z środowiskiem. Kiedy tak popularne w kraju jest zrzucanie odpowiedzialności na wszystkich- poza osobą której problem dotyczy- Wojciech Szczęsny udowodnił, jak nie zmarnować potencjału.

Jasne! On miał lepiej, bo od początku odziedziczył dobre geny, potem wiele mądrych osób go ukształtowało, i dobrze doradzało. Ale czy to umniejsza jego rewelacyjny start w piłkarską karierę? Talent broni się sam, lecz kiedy trafi w odpowiednie ręce, talent nie będzie już zwykłym talentem. Połączenie kilku pierwiastków może gwarantować powodzenie. A każdy z nich spokojnie da się wypracować.

Inspirujący jest ten nasz Wojtek. To prawie mój rówieśnik, tylko rok młodszy. Zazdroszczę mu, pozytywnie oczywiscie. Aż szkoda, że nie ma smykałki do tenisa, albo łyżwiarstwa figurowego, miałabym z kogo brać przykład. Bo on jeszcze raz człowiekowi udowadnia, że bariery tworzymy sobie sami. Pytanie brzmi - dlaczego tak dużo czasu potrzebujemy, żeby zdecydować się je złamać?

Nie miałam monitora (poprzedni odszedł bezpowrotnie), nie mogłam się podzielić wrażeniami z mojej wyprawy do Pragi na mecz Polska- Niemcy w ramach ME siatkarzy. Ale ta notka z opóźnieniem, ale powstała. Miałam wreszcie okazję poznać- a w zasadzie zrozumieć- na czym polega ów fenomen pt. “polski kibic siatkarski”. Było miło, było fajnie, ale daleka jestem od piania z zachwytu.

 Ja generalnie po tym meczu uważam, że tak musi być i kropka. Nasz sport jest w średniej kondycji. Nigdy nie będziemy światową potęgą jak Rosja, USA czy Niemcy. Jesteśmy w grupie państw, które cieszą się sukcesami w nielicznych dyscyplinach, ale jeśli już jesteśmy w czymś mocni, żyje tymi wydarzeniami cały kraj. U nas płodna w medale jest siatkówka, dlatego spragniony tłum rodaków, wydaje pieniądze na ten sposób rozrywki. Dla wielu to jak chodzenie do kina lub kupno książki. Z tą różnicą, że kibicowanie wydobywa z nas nieco inny rodzaj emocjonalności. Nie chodzi o dobre czy złe przyjęcie Ruciaka, fantastyczną wystawę Żygadły, albo zagrywkę Możdżonka. Polski kibic siatkówki idzie na mecz pokrzyczeć, popstrykać fotki, zalać się pod korek alkoholem, zapomnieć. Na takiej hali jest głośno, wszyscy wyglądają ta samo, chcą tego samego. Sport sam w sobie jest dla komentatorów, dziennikarzy, tych siatkarzy, którzy wylewają pot na parkiecie. Dla obserwatorów z trybun mało ważny jest całokształt, bardziej cenią rodzinną, swojską atmosferę.

Może jestem niesprawiedliwa. Tylko widząc w centrum Pragi- ubranego w biało-czerwone barwy- Polaka z puszką piwa, a potem obserwując tego Polaka na O2 Arenie poczułam lekki zawód. To tak jak z moimi klientami, którzy zamiast wypożyczać rewelacyjnego “Fightera” czy “Prawdziwe męstwo”, wolą “Bitwę o Los Angeles”, “Bez smyczy” czy “Ostatni Egzorcyzm”. Chodzi o to, że przeraża mnie ta bylejakość. Dla mnie kibicowanie od zawsze ma wymiar nie tylko emocjonalny, ale również statystyczny i informacyjny. Głupio się czuję, kiedy przed meczem nie mogę logicznie uzasadnić, dlaczego w mojej głowie są te a nie inne wnioski. O kibicach siatkarskich z Polski w Polsce i świecie zawsze mówi się z wielką czcią. Ale po tym co zobaczyłam, zaczynam podważać cały sens tego pompowania.

Inny przykład. Moje pierwotne miejsce na hali, znajdowało się tuż obok bębniarza z Polski. Facet już podczas spotkania Bułgaria- Słowacja walił bez opamiętania. Nie słyszałam swoich myśli, a co dopiero mówić o oglądaniu meczu. Jemu nie zależało na niczym, poza durnym waleniem i ogłuszaniem wszystkich wokół. Okropne wuwuzele w rodzimym wydaniu trąbkowym, skrzeczały na każdym kroku. Śmierdzący popcorn był nie mniej irytujący, niż podczas seansów w kinie.

Cały czas zadaję sobie pytanie: czym kurna mam się zachwycać? Przyjechałam z Pragi, a bardziej od biało-czerwonych kibiców, zapamiętam biegających po centrum maratończyków, na tle rozświetlonej stolicy Czech. Jeszcze kiedyś na mecz siatkarzy pojadę,. Zrobię to, gdy swoje spotkanie rozgrywać będą w kraju. Czy zdanie zmienię? Mam nadzieję.